Inwentaryzacja przyrodnicza to badania terenowe, których wyniki stanowią podstawę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obejmują rozpoznanie siedlisk, flory i fauny w zasięgu oddziaływania inwestycji, w szczególności gatunków i obszarów chronionych.
Kluczowa cecha inwentaryzacji to sezonowość. Aby była wiarygodna, musi objąć właściwe okresy fenologiczne, dla części grup zwierząt oznacza to obserwacje przez pełny rok. To najczęściej największe ryzyko harmonogramowe całej procedury: inwentaryzacji nie da się przyspieszyć ani nadrobić poza sezonem, więc jej rozpoczęcie opóźnione o miesiąc potrafi przesunąć projekt o rok.
Dane starzeją się: inwentaryzacja sprzed kilku lat może zostać uznana za nieaktualną i wymagać powtórzenia przy powrocie do wstrzymanej inwestycji.
