Scoping to ustalenie przez organ zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko przed rozpoczęciem jego sporządzania. Inwestor składa wniosek wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, a organ wskazuje w postanowieniu, jakie zagadnienia, badania i rodzaje oddziaływań ma obejmować dokument.
Scoping bywa mylony ze screeningiem środowiskowym, choć są to dwa różne etapy procedury. Screening odpowiada na pytanie, czy pełna ocena oddziaływania jest w ogóle potrzebna. Scoping stosuje się wtedy, gdy wiadomo już, że raport powstanie, a organ doprecyzowuje jego wymagany zakres.
Wczesne ustalenie zakresu ogranicza ryzyko późniejszych wezwań do uzupełnień. Raport od początku może uwzględniać właściwe analizy, modelowania i badania terenowe, zamiast rozszerzać dokumentację dopiero podczas uzgodnień.
Zakres wskazany przez organ wpływa bezpośrednio na harmonogram i budżet inwestycji. Może obejmować na przykład modelowanie hałasu i emisji do powietrza, analizę oddziaływań skumulowanych, badania gruntowo-wodne albo inwentaryzację przyrodniczą w procedurze OOŚ, która przy szerszym zakresie trwa nawet pełny sezon lub rok.
Znaczenie scopingu najlepiej widać przy budowie, rozbudowie i modernizacji zakładów przemysłowych. W takich inwestycjach raport OOŚ w życiu zakładu produkcyjnego łączy analizę środowiskową z parametrami technologicznymi, ruchem transportowym, emisjami oraz planowanym sposobem użytkowania terenu. Dobrze ustalony zakres pozwala wcześniej rozpoznać, które z tych elementów wymagają szczegółowych obliczeń i badań.
